هنوز بیش از یک ماه تا پایان مهلت معرفی فیلمها به اسکار ۲۰۲۷ باقی مانده، اما نقشه اولیه رقابت بهترین فیلم بینالمللی کمکم در حال شکل گرفتن است. ژاپن با فیلم تازه ریوسوکه هاماگوچی، کره جنوبی با بازگشت لی چانگدونگ، بلژیک با اثر جدید لوکاس دونت و آلمان با «هربار» ساخته ساندرا وولنر، بخشی از نامهای مهم این دوره را وارد میدان کردهاند. اما اهمیت اسکار امسال فقط به نام کشورها و فیلمسازان خلاصه نمیشود؛ برای نخستین بار فیلمهایی که یکی از شش جایزه مشخص جشنوارههای بزرگ جهان را به دست آورند نیز میتوانند بدون انتخاب رسمی از سوی یک کشور وارد رقابت شوند.
۰
هاماگوچی، لی چانگدونگ و دیگران وارد اسکار شدند
رقابت اسکار ۲۰۲۷ از همین حالا داغ شد
رقابت نودونهمین دوره جوایز اسکار هنوز در مرحله ابتدایی است. مهلت ارسال آثار بخش بهترین فیلم بینالمللی تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ ادامه دارد و بنابراین بخش قابل توجهی از سینمای جهان هنوز نمایندگان خود را معرفی نکرده است. آکادمی پس از پایان این مرحله، از میان آثار واجد شرایط ۱۵ فیلم را به فهرست کوتاه میرساند و در نهایت پنج فیلم نامزد اسکار خواهند شد.
با این حال، همین انتخابهای اولیه نشان میدهد که اسکار ۲۰۲۷ میتواند یکی از رقابتهای جدی سالهای اخیر در این بخش باشد؛ رقابتی که در آن سابقه فیلمساز، موفقیت جشنوارهای و قابلیت ارتباط فیلم با اعضای آکادمی همزمان اهمیت پیدا میکنند.
ژاپن با «ناگهانی» ساخته ریوسوکه هاماگوچی وارد میدان شده است. هاماگوچی نامی آشنا برای اعضای آکادمی است؛ فیلم «ماشینم را بران» او پیشتر جایزه بهترین فیلم بینالمللی را برای ژاپن به دست آورده بود. به همین دلیل، انتخاب فیلم جدید او از همان ابتدا وزن متفاوتی در رقابت دارد.
در کره جنوبی نیز انتخاب «عشق ممکن» ساخته لی چانگدونگ، یک اتفاق معمولی نیست. لی پس از هشت سال با یک فیلم بلند بازگشته و همین بازگشت، در کنار سابقه بینالمللی او، توجه ویژهای به نماینده کره جنوبی داده است. «سوزاندن» این کارگردان پیشتر یکی از مهمترین نمایندگان سینمای کره در فصل جوایز بود.
بلژیک هم «بزدل» ساخته لوکاس دونت را انتخاب کرده است؛ فیلمسازی که «نزدیک» او پیشتر تا نامزدی اسکار پیش رفت. بنابراین سه انتخاب ژاپن، کره جنوبی و بلژیک را نمیتوان صرفاً به عنوان چند فیلم جشنوارهای دیگر در فهرست امسال دید؛ هر سه کشور فیلمسازانی را وارد رقابت کردهاند که پیشینه و اعتبار بینالمللیشان میتواند در فصل جوایز امتیاز محسوب شود.
نکته مهم درباره «هربار» این است که در کنار کیفیت هنری، مسیر جشنوارهای فیلم نیز میتواند به دیدهشدن آن در فصل جوایز کمک کند. در رقابت اسکار، حضور در جشنوارههای مهم به تنهایی تضمینکننده موفقیت نیست، اما میتواند نخستین مرحله برای شکلگیری اعتبار یک فیلم در میان منتقدان و رأیدهندگان باشد.
آکادمی از امسال برای بخش بهترین فیلم بینالمللی دو مسیر را به رسمیت شناخته است. مسیر اول همان شیوه سنتی است: یک کشور یا منطقه، فیلمی را از طریق کمیته مورد تأیید آکادمی انتخاب و ارسال کند. مسیر دوم جدید است: یک فیلم غیرانگلیسیزبان اگر یکی از جوایز مشخص شش جشنواره را به دست آورد، میتواند مستقیماً واجد شرایط این بخش شود.
این شش جشنواره عبارتاند از برلین، بوسان، کن، ساندنس، تورنتو و ونیز و جایزه مشخص هر جشنواره نیز در مقررات آکادمی تعیین شده است؛ از جمله نخل طلای کن، خرس طلای برلین و شیر طلای ونیز.
این تغییر یک پیام روشن دارد: آکادمی میخواهد فاصله میان سینمای جشنوارهای جهان و اسکار را کمتر کند. تا پیش از این، یک فیلم میتوانست در کن یا ونیز موفقیتی بزرگ به دست آورد، اما اگر کشور سازنده آن را به اسکار نمیفرستاد، عملاً از رقابت فیلم بینالمللی کنار میرفت. اکنون یک مسیر مستقل برای چنین فیلمهایی ایجاد شده است.
حتی مهمتر از آن، آکادمی در مقررات جدید تصریح کرده که در این بخش، خود فیلم به عنوان نامزد شناخته میشود، نه کشور. این تغییر از نظر نمادین نیز مهم است؛ زیرا جایزه بیش از گذشته از «نمایندگی یک کشور» به سمت «موفقیت یک اثر سینمایی» حرکت میکند.
به همین دلیل، در شرایط فعلی بهتر است به جای معرفی یک «شانس قطعی»، از چند گروه مدعی صحبت کنیم: فیلمسازان تثبیتشدهای مانند هاماگوچی و لی چانگدونگ، فیلمسازانی با سابقه اسکار مانند دونت، و آثاری که از مسیر جشنوارههای مهم جهانی وارد رقابت میشوند.
در واقع اسکار ۲۰۲۷ هنوز فیلمهایش را به طور کامل نمیشناسد، اما یک چیز از همین حالا روشن است: رقابت بهترین فیلم بینالمللی دیگر فقط مسابقهای میان کمیتههای ملی نیست. جشنوارهها، اعتبار جهانی فیلمسازان و موفقیت مستقل خود فیلمها بیش از گذشته میتوانند مسیر یک اثر تا اسکار را تعیین کنند.
و این شاید مهمترین تغییر اسکار ۲۰۲۷ باشد؛ کشوری که یک فیلم را انتخاب میکند دیگر تنها دروازه ورود به رقابت نیست. https://cinemaideal.ir/vdcf.mdviw6dyjgiaw.html
با این حال، همین انتخابهای اولیه نشان میدهد که اسکار ۲۰۲۷ میتواند یکی از رقابتهای جدی سالهای اخیر در این بخش باشد؛ رقابتی که در آن سابقه فیلمساز، موفقیت جشنوارهای و قابلیت ارتباط فیلم با اعضای آکادمی همزمان اهمیت پیدا میکنند.
بازگشت فیلمسازان صاحبنام
یکی از مهمترین نشانههای این رقابت، انتخاب فیلمسازانی است که پیشتر رابطهای جدی با اسکار داشتهاند.ژاپن با «ناگهانی» ساخته ریوسوکه هاماگوچی وارد میدان شده است. هاماگوچی نامی آشنا برای اعضای آکادمی است؛ فیلم «ماشینم را بران» او پیشتر جایزه بهترین فیلم بینالمللی را برای ژاپن به دست آورده بود. به همین دلیل، انتخاب فیلم جدید او از همان ابتدا وزن متفاوتی در رقابت دارد.
در کره جنوبی نیز انتخاب «عشق ممکن» ساخته لی چانگدونگ، یک اتفاق معمولی نیست. لی پس از هشت سال با یک فیلم بلند بازگشته و همین بازگشت، در کنار سابقه بینالمللی او، توجه ویژهای به نماینده کره جنوبی داده است. «سوزاندن» این کارگردان پیشتر یکی از مهمترین نمایندگان سینمای کره در فصل جوایز بود.
بلژیک هم «بزدل» ساخته لوکاس دونت را انتخاب کرده است؛ فیلمسازی که «نزدیک» او پیشتر تا نامزدی اسکار پیش رفت. بنابراین سه انتخاب ژاپن، کره جنوبی و بلژیک را نمیتوان صرفاً به عنوان چند فیلم جشنوارهای دیگر در فهرست امسال دید؛ هر سه کشور فیلمسازانی را وارد رقابت کردهاند که پیشینه و اعتبار بینالمللیشان میتواند در فصل جوایز امتیاز محسوب شود.
آلمان و ظهور یک مدعی متفاوت
در کنار این نامهای شناختهشده، انتخاب «هربار» ساخته ساندرا وولنر از آلمان نیز قابل توجه است. این انتخاب نشان میدهد که آلمان صرفاً به دنبال یک نام بزرگ یا ادامه مسیر موفقیت «در جبهه غرب خبری نیست» نیست و بار دیگر سراغ سینمای مؤلف رفته است.نکته مهم درباره «هربار» این است که در کنار کیفیت هنری، مسیر جشنوارهای فیلم نیز میتواند به دیدهشدن آن در فصل جوایز کمک کند. در رقابت اسکار، حضور در جشنوارههای مهم به تنهایی تضمینکننده موفقیت نیست، اما میتواند نخستین مرحله برای شکلگیری اعتبار یک فیلم در میان منتقدان و رأیدهندگان باشد.
مهمترین تغییر اسکار ۲۰۲۷
اما شاید مهمترین اتفاق امسال نه در فیلمها، بلکه در قواعد بازی رخ داده باشد.آکادمی از امسال برای بخش بهترین فیلم بینالمللی دو مسیر را به رسمیت شناخته است. مسیر اول همان شیوه سنتی است: یک کشور یا منطقه، فیلمی را از طریق کمیته مورد تأیید آکادمی انتخاب و ارسال کند. مسیر دوم جدید است: یک فیلم غیرانگلیسیزبان اگر یکی از جوایز مشخص شش جشنواره را به دست آورد، میتواند مستقیماً واجد شرایط این بخش شود.
این شش جشنواره عبارتاند از برلین، بوسان، کن، ساندنس، تورنتو و ونیز و جایزه مشخص هر جشنواره نیز در مقررات آکادمی تعیین شده است؛ از جمله نخل طلای کن، خرس طلای برلین و شیر طلای ونیز.
این تغییر یک پیام روشن دارد: آکادمی میخواهد فاصله میان سینمای جشنوارهای جهان و اسکار را کمتر کند. تا پیش از این، یک فیلم میتوانست در کن یا ونیز موفقیتی بزرگ به دست آورد، اما اگر کشور سازنده آن را به اسکار نمیفرستاد، عملاً از رقابت فیلم بینالمللی کنار میرفت. اکنون یک مسیر مستقل برای چنین فیلمهایی ایجاد شده است.
حتی مهمتر از آن، آکادمی در مقررات جدید تصریح کرده که در این بخش، خود فیلم به عنوان نامزد شناخته میشود، نه کشور. این تغییر از نظر نمادین نیز مهم است؛ زیرا جایزه بیش از گذشته از «نمایندگی یک کشور» به سمت «موفقیت یک اثر سینمایی» حرکت میکند.
چرا هنوز برای پیشبینی برنده زود است؟
با وجود این تغییرات، هنوز نمیتوان از یک فهرست قطعی از مدعیان سخن گفت. تا ۳۰ سپتامبر فرصت باقی است و بسیاری از انتخابهای مهم هنوز اعلام نشدهاند. از سوی دیگر، جشنوارههای پاییزی ــ بهویژه ونیز و تورنتو ــ میتوانند معادلات را بهکلی تغییر دهند.به همین دلیل، در شرایط فعلی بهتر است به جای معرفی یک «شانس قطعی»، از چند گروه مدعی صحبت کنیم: فیلمسازان تثبیتشدهای مانند هاماگوچی و لی چانگدونگ، فیلمسازانی با سابقه اسکار مانند دونت، و آثاری که از مسیر جشنوارههای مهم جهانی وارد رقابت میشوند.
در واقع اسکار ۲۰۲۷ هنوز فیلمهایش را به طور کامل نمیشناسد، اما یک چیز از همین حالا روشن است: رقابت بهترین فیلم بینالمللی دیگر فقط مسابقهای میان کمیتههای ملی نیست. جشنوارهها، اعتبار جهانی فیلمسازان و موفقیت مستقل خود فیلمها بیش از گذشته میتوانند مسیر یک اثر تا اسکار را تعیین کنند.
و این شاید مهمترین تغییر اسکار ۲۰۲۷ باشد؛ کشوری که یک فیلم را انتخاب میکند دیگر تنها دروازه ورود به رقابت نیست. https://cinemaideal.ir/vdcf.mdviw6dyjgiaw.html
cinemaideal.ir/vdcf.mdviw6dyjgiaw.html
پربيننده ترين
آخرین عناوین
تمام حقوق محفوظ بوده و استفاده از مطالب
سایت با ذکر منبع بلامانع است.