حاتمی کیا در اسکورت دست روی سوژه ای ملتهب و به روز به نام شوتی گذاشته و اسکلت فیلمنامه خود را بر این اساس بنا کرده است. با شروعی که خیلی زود به نقطه عطف نخست رسیده و شخصیت های اصلی خود اصلان و حلما را معرفی می کند. در فضایی ملتهب که با یک فلش فوروارد به چند ماه بعد برش می خورد.

یکی از ژانرهایی که در دو دهه اخیر سینمای ایران به دست فراموشی سپرده شده، ژاتر اکشن و حادثه ای است که زمانی در دهه های شصت و هفتاد گیشه داغی داشته است. به جای آن، تولیدات سالیانه این سینما را کندی و ملودرام پر کرده و دیگر خبری از سالن های پر سوت و کف برای قهرمان های روی پرده نبوده است. در سال های اخیر وضعیت اندکی بهتر شده و تک و توک اکشن هایی ساخته و روانه اکران می شوند که بخش مهمی از آن به پا گرفتن ویژوال افکت و پیشرفت کیفی آن بازمی گردد. «اسکورت» دومین ساخته سینمایی یوسف حاتمی کیا که در جشنواره سال گذشته به نمایش درآمده و توجه اهالی رسانه را جلب کرد، تازه ترین اکشن سینمای ایران به حساب می آید که ساختار فنی قابل اعتنایی دارد.

حاتمی کیا در اسکورت دست روی سوژه ای ملتهب و به روز به نام شوتی گذاشته و اسکلت فیلمنامه خود را بر این اساس بنا کرده است. با شروعی که خیلی زود به نقطه عطف نخست رسیده و شخصیت های اصلی خود اصلان و حلما را معرفی می کند. در فضایی ملتهب که با یک فلش فوروارد به چند ماه بعد برش می خورد.

حاتمی کیا از اصلان به عنوان موتور حرکت فیلم بهره گرفته و ویژگی های یک یاغی تمام عیار را به آن بخشیده است. بچه کف تهرونی که برای تامین داروی نایاب شیمی درمانی برادر مافوق خود مجید به آب و آتش زده و وارد ماجرایی پیچیده می شود. در عین حال، از حلما بابت تصادف مرگبار چند ماه قبل کینه به دل داشته که او را به حرکت روی طناب باریک عشق و نفرت وادار می کند.

نکته مهمی که اسکورت را به فیلمی سرگرم کننده و خوش ساخت تبدیل کرده، فضای جاده ای آن است که دست حاتمی کیا را برای خلق فضایی متفاوت باز گذاشته است. به دور از فضای آپارتمانی اغلب آثار سینمای ایران که چشم نواز هم جلوه می کند. از طرف دیگر، اسکورت بیش از هر چیز فیلم کارگردانی است که برخی ضعف های فیلمنامه را پوشانده است. به ویژه در دکوپاژ فیلمنامه و خرد کردن پلان ها برای ریتم بخشیدن به سکانس های پرتنش که خوب هم از کاردرآمده است. هر چند که جلوه های ویژه آن می توانست بهتر از اینها باشد.

در فیلم هایی از این جنس که با تمرکز روی دو بازیگر پیش می رود، انتخاب بازیگر از حساسیت ویژه ای برخوردار می شود. امیر جدیدی که در «روز صفر» ساخته سعید ملکان در نقشی شبیه به اصلان جان بخشیده، در اسکورت شخصیت متفاوت تری را خلق کرده که به دل تماشاگر می نشیند. بچه تهرون کله شق و نترسی که پای رفاقت ایستاده و رابطه پرنوسانی هم با حلما دارد. در نقطه مقابل، هدی زین العابدین هم حلمای باورپذیری را شکل داده و پارتنر درخشانی برای امیر جدیدی به حساب می آید.

سپیده خان محمدپور
عضو انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران