خسرو از شاخص‌ترین شخصیت‌های «وحشی» به حساب می‌آید؛ شخصیتی که خونسردی، بارزترین ویژگی‌اش به حساب می‌آید.

خسرو از شاخص‌ترین شخصیت‌های «وحشی» به حساب می‌آید؛ شخصیتی که خونسردی، بارزترین ویژگی‌اش به حساب می‌آید.

تحول قهرمان چه در جهت مثبت و چه در جهت منفی، یکی از ایده‌های جذاب و امتحان پس داده‌ای است که فیلمنامه‌نویس‌ها بسیار از آن سود جسته‌اند و پیچ دراماتیک مناسبی به قصه خویش می‌دهند؛ کاری که هومن سیدی در سری دوم سریال «وحشی» انجام داده است و قهرمان خود، داود اشرف را در یک سقوط تدریجی قرار می‌دهد.

داود در سری نخست، کارگر معدنی است که با وجود گذشته‌ای پر شروشور، تصادفا در مسیری هولناک قرار گرفته است و سروکارش به واسطه قتل به زندان می‌افتد. حال پس از گذشت چند سال، داود وارد جاده‌ای تیره و تاریک می‌شود که به وجوه خاکستری‌اش غلظت بیشتری می‌بخشد.

او پس از درگیری خونین شکل‌گرفته در خانه مرد موادفروش و فرار از آن مهلکه، خودخواسته از آن‌ها جدا شده و بار دیگر در مسیر رها با بهانه پیدا کردن شغل قرار می‌گیر. سیدی در اینجا روی علاقه کهنه و یک‌طرفه داود به رها مانور داده است و در عین حال علامت سوال‌هایی را در ذهن تماشاگر به وجود می‌آورد که می‌تواند کاشت اطلاعات نیز به حساب آید.

کار کردن چند روزه داود در داروخانه‌ای که صاحب‌اش هم به رها علاقه دارد، پاساژی برای رساندن دوباره داود به گروه خلافکار خسرو محسوب می‌شود؛ پاساژی پر از تحقیر، دلتنگی، عقده‌های فروخورده که دوباره داود اشرف را به سر جای قبل بازمی‌گرداند.

دعوای رها با داود جلوی رستورانی مجلل در شمال شهر، تیر خلاصی است که به داود زده می‌شود و نقطه عطف مهمی شکل می‌گیرد؛ جایی که دیگر رها را از دست‌رفته می‌بیند و برای بازگشت دوباره به سمت خسرو و گروهش، مصمم‌تر می‌شود.

مواجهه داود با خسرو، نقطه عطف دیگری به حساب می‌آید که هم قهرمان سریال و هم تماشاگرانش را غافلگیر می‌کند. خسرویی که هیچ شباهتی با آن صدای خشک و در عین حال خونسرد داخل گوشی داود نداشته است و گپ زدنش با داود کنار زمین تنیس نیز آن را تکمیل می‌کند؛ یک آشنایی درست و حسابی با شخصیت کلیدی «وحشی» که تنش به خوبی در لایه‌های زیرین آن حضور دارد.